Inleiding
Goede morgen allemaal op deze dinsdag 13 januari 2026. Ik begin met een toepasselijk liedje bij de ‘kennisparel’ van vandaag: https://www.youtube.com/watch?v=AL8chWFuM-s&list=RDAL8chWFuM-s&start_radio=1 Vandaag als ‘kennisparel’ een prima betoog om het concept van ’evidence based policing’ verder door te ontwikkelen waardoor het gebruik in de politiepraktijk op een hoger niveau kan worden getild. Evidence-based policing is gebaseerd op het duidelijke, maar krachtige uitgangspunt dat criminaliteitspreventie en rechtshandhavingsbeleid gebaseerd moeten zijn op wat het beste werkt bij het bevorderen van de (openbare) veiligheid, zoals bepaald door het beste beschikbare wetenschappelijke bewijs.
Effectief politieoptreden wordt gekenmerkt door een specifiek en geconcentreerde aanpak: selectie en focus zijn de belangrijkste kenmerken. Er bestaan geen handboeken of panklare recepten die aangeven wat wel of niet werkt bij de aanpak van criminaliteit. Wel is de laatste decennia steeds meer inzicht verkregen in welke richting gezocht moet worden om criminaliteit succesvol tegen te gaan. Kennis nemen van dergelijke inzichten is dan ook een must voor iedereen die betrokken is bij de preventie en reductie van criminaliteit en onveiligheid.
De belangrijkste les is dat een effectieve aanpak vooral een gerichte aanpak is. Gerichtheid ten eerste wat betreft het probleem dat aangepakt dient te worden. Anders gezegd, een beleid dat als doel heeft de algemene en ongerichte aanpak van de criminaliteit is bij voorbaat tot mislukken gedoemd. Effectief beleid is gericht beleid. Van een globale of algemene aanpak (bijvoorbeeld: meer politie in de wijk) kunnen geen effecten verwacht worden. Gerichtheid kan betekenen dat soms met maar beperkte repressieve maatregelen een specifiek criminaliteitsprobleem wordt aangepakt zoals bij ‘’hotspot policing’’. Gerichtheid kan ook inhouden dat juist een scala aan preventieve en repressieve instrumenten wordt ingezet zoals bij een probleemgerichte aanpak. Bij een probleemgerichte aanpak is meestal niet één partij verantwoordelijk voor de uitvoering van maatregelen, maar is er sprake van samenwerking met andere relevante veiligheidspartners.
Hoewel decennia aan evaluatiestudies hebben aangetoond welke politiestrategieën criminaliteit terugdringen heeft deze vooruitgang een ‘kennislast’ gecreëerd die verdere innovatie bemoeilijkt en grote delen van de politiepraktijk blootlegt die nog steeds onvoldoende begrepen worden. De volgende fase van op bewijs gebaseerde politiewerkzaamheden moet verder gaan dan het catalogiseren van wat werkt en zich richten op het verklaren hoe en onder welke omstandigheden politiestrategieën de beoogde en onbedoelde resultaten genereren. De vragen over wat werkt zijn grotendeels beantwoord, terwijl het meer ingewikkelde werk om te begrijpen hoe en onder welke omstandigheden politiestrategieën succesvol zijn nog niet is beantwoord. Bijgesloten ‘kennisparel’ komt met een aantal suggesties om de vragen te beantwoorden.
Bron
Piza, Eric L. (January 2026). Here Be Dragons: Burdens of knowledge and innovation in evidence-based policing. Evidence Base: Criminal Justice Research, Policy & Action, 9 January, pp. 1-10. https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/30679125.2025.2607615?src=#abstract
Samenvatting
Evidence-based policing has reached a critical inflection point. While decades of evaluation studies have clarified which strategies reduce crime, this progress has created a ‘burden of knowledge’ that makes further innovation harder and exposes large areas of policing practice that remain weakly understood. The next stage of evidence-based policing must move beyond cataloging what works toward explaining how and under what conditions policing strategies generate intended and unintended outcomes.
Such a model of scholarship would push the field toward a second-generation model of evidence-based policing that integrates implementation science, richer tracking of officer activity through technologies such as body-worn cameras and automated vehicle locators, and more diverse research methodologies. Taken together, these arguments outline a future in which evidence-based policing is sustained not only by experiments and rigorous quasi-experiments but by a wider knowledge infrastructure capable of guiding innovation in complex, resource-constrained environments.
An honest review of the policing literature confirms scholars have generated a great deal of scientific research evidence over recent decades. Policing has transformed from a low-information field into a discipline that catalogs a wide range of strategies that can inform police practice. However, the development of the discipline presents a ’Here Be Dragons’ moment for evidence-based policing: the easy questions about what works have largely been answered, while the harder work of understanding how and under what conditions policing strategies succeed remains incomplete.
Rising to this challenge requires embracing a broader portfolio of research methods that deepen understanding of police organizations, officer behavior, community experiences, and the mechanisms that link interventions to outcomes. By investing in this expanded vision–one that treats implementation, context, and descriptive knowledge as central rather than peripheral – the field can better offer guidance to police leaders operating in an environment of constrained resources and increasing demands for both effectiveness and justice in policing.
Afsluitend
Ik heb de afgelopen jaren flink wat pareltjes verzonden over het concept van op evidentie gebaseerd politiewerk. Dit chronologische overzicht van bijna 200 pareltjes geeft daar een mooi beeld van: https://www.researchgate.net/publication/359236763_Politiekennisparels_2020-2025_Een_overzicht_van_op_evidentie_gebaseerd_politiewerk Evidence Based Policing (EBP) is een werkwijze om politiewerk te verbeteren door besluitvorming te baseren op de best beschikbare kennis (‘evidence’) in plaats van beslissingen te nemen op basis van aannames, gewoontes of subjectieve indrukken.
Op basis van bijgesloten ‘kennisparel’ kan geconcludeerd worden dat er de laatste jaren een accumulatie van politiekennis beschikbaar is gekomen. De kernvraag is hoe deze kennis in de politiepraktijk te implementeren: https://prohic.nl/2025/08/14/920-14-augustus-2025-using-implementation-science-to-improve-evidence-based-policing-an-introduction-for-researchers-and-practitioners/
Graag verwijs ik de ´kennisparelontvangers´ op het bestaan van de Nederlandse tak van de Society of Evidence-based Policing: https://sebp.nl/ Het primaire doel van EBP is het verbeteren van de effectiviteit en efficiëntie van de politiepraktijk door strategieën toe te passen waarvan is aangetoond dat ze effectief zijn bijvoorbeeld in het terugdringen van criminaliteit, het verbeteren van de openbare veiligheid en het opbouwen van vertrouwen bij de gemeenschap. Door gebruik te maken van wetenschappelijke inzichten en door interventies systematisch te evalueren wordt inzicht verkregen in wat werkt en wat niet. EBP richt zich op het politiewerk in de breedste zin van het woord. Dus niet alleen op onderwerpen zoals criminaliteitsbestrijding, preventie en hulpverlening, maar ook op leiderschap, human resources en management.
Ten slotte, het Nederlands Studiecentrum Criminaliteit en Rechtshandhaving geeft vorm aan het onderzoeksprogramma Evidence-based Policing: https://nscr.nl/onderzoeksgebied/evidence-based-policing/ Binnen dit onderzoeksprogramma wordt de wetenschappelijke invulling en onderbouwing geleverd voor EBP. Oftewel wat werkt in de politiepraktijk. Ook analyseren ze (nieuwe) vraagstukken voor de politie(functie). Centraal staan de vragen hoe politie-handelen werkt, in welke omstandigheden dat handelen werkt, en voor wie én door wie het werkt.